Posts tonen met het label boomklever. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boomklever. Alle posts tonen

maandag 12 mei 2014

Broedseizoen 2014 deel 1.

Veel te lang geleden sinds ik een bericht geplaatst heb, maar dat heeft weer zo zijn reden. We zijn nog erg druk geweest met de pogingen om de verhuizing zo veel mogelijk afgerond te krijgen voor de aanvang van het broedseizoenswerk, maar de realiteit haalde mij al weer in. De winter van 2013 naar 2014 was zo extreem zacht dat het mij noodzaakte om net als de vogels vervroegd in actie te komen. Net als in 2012 ben ik dit seizoen een week eerder dan normaal begonnen met mijn veldwerk in het park de Hoge Veluwe voor het NIOO (Nederlands Instituut voor Ecologie).
Dat was niet voor niets want het eerste ei van bijvoorbeeld de koolmees werd dit jaar een dag vroeger gevonden dan de vroegste ooit in de meer dan 50 jaar waarin het NIOO de mezen volgt. Ditmaal werd het vroegste ei niet op de hoge Veluwe aangetroffen maar op een ander terrein, bij Oosterhout vlak buiten Nijmegen. Dat nestkastenterrein is gemiddeld genomen sowieso altijd het vroegste van alle onderzoeksterreinen van het NIOO.
Op de Hoge Veluwe liep het allemaal net iets minder snel, al waren de mezen er hier ook wel extreem vroeg bij. Tijdens mijn eerste velddag trof ik al vele nestkasten aan met nestactiviteiten. Een ei zou echter nog een paar dagen op zich laten wachten.
Een heel positieve ontwikkeling is het feit dat we voor het eerst na twee jaar afwezigheid weer zwarte mezen broedend in de nestkasten hebben. We hebben dit seizoen 3 paartjes broedend en het zijn de lievelingsvogeltjes geworden voor alle onderzoekers en studenten die dit jaar in het nestkastenterrein met ladders rondlopen en fietsen.


Foto: Wat is dat nou??? Vrolijk pasen ! De bezoekers van het park kregen tijdens de paasdagen een zakje met 2 chocolade-paaseitjes uitgereikt. Enkelen dachten dat de vogels deze eieren meer nodig hadden en deponeerden de eitjes dus in onze nestkasten, zonder te weten dat daar vogels in zaten te broeden zoals deze afbeeldingen illustreren. Gelukkig is alles goedgegaan met de vogels, maar wat als er kleine jongen in de kasten hadden gezeten?


Het seizoen kenmerkte zich in April meteorologisch als warm en droog; het wild in het park ging weer flink op sjouw want de voedselvoorraden van zaden van afgelopen najaar raakte aan het eind van de winter toch wel behoorlijk op en in grote delen van het park was geen oppervlaktewater meer beschikbaar.
Het warme weer zorgde er voor dat de bladontwikkeling aan de bomen ook erg snel ging, al stagneerde het enigszins door de droogte. De mezen begonnen dus vroeg aan de nestbouw en eileg, maar wisten niet wat hen overkwam toen ze goed en wel met op weg waren. Er trad aan het eind van April een temperatuursval op in combinatie met de aanvang van een langdurige periode met regenachtige dagen en inmiddels op het moment van publiceren van dit bericht zelfs uitgesproken najaarsweer met veel neerslag in de vorm van felle buien of langdurige regen en dagelijks flink doorstaande harde wind. Kortom, bij veel legsels traden legpauzes op en in nog veel meer gevallen bleken de vogels besloten te hebben om wel eerst het legsel compleet te maken, maar nog met broeden te wachten. Hier op de Hoge Veluwe controleren we alle nesten dagelijks vanaf 2 dagen voor de berekende dag van uitkomst van de eieren om maar zeker te zijn van de exacte leeftijd van de jongen. Dit leidde er toe dat vele nestkasten door de niet opgemerkte broedpauze bijna een week lang dagelijks bezocht moesten worden....
Als je dan een seizoen hebt waarin de mezen met de eilegtiming zo dicht op elkaar zijn gaan zitten als dit jaar dan kan het dus gebeuren dat je aan het eind van een hele dag nestkasten controleren nog eens voor 70 extra kasten verspreid door het hele gebied op pad kunt....


Foto: erg opvallend dit jaar : pimpels gebruiken vers groen materiaal bij de eindbekleding van de nesten.


Foto: pimpel gedood door soortgenoot en verwerkt tot nestmateriaal.


Foto: nog een ander drama, nestjong na geboorte buiten nestkom geraakt en dood aangetroffen. Maar was ie al dood voor het verwijderen of is hij levend uit de nestkom gegooid door de oudervogel?


Foto: op camping Droompark de Hooge Veluwe draagt de beheerder de vogels een warm hart toe. In één van de daar opgehangen nestkasten troffen we , zover vooralsnog nu bekend en geregistreerd, de vroegste boomklevers van Nederland aan. De eileg van dit paartje moet zijn begonnen op 24 Maart.


Foto: de eerste overname van een mezenlegsel door bonte vliegenvanger. In dit geval een niet agressieve overname, het legsel van de mees was al verlaten.

Inmiddels zitten we dus halverwege het broedseizoen en hebben de vogels het door het slechte weer onverwachts toch moeilijk. Zo goed als het seizoen leek te worden, zo moeilijk wordt het de vogels nu toch gemaakt door het slechte weer. Een tiental nesten zijn inmiddels verlaten omdat de jongen door honger en kou gestorven zijn. Des te opmerkelijker en toch vooral respectvol is het om dan toch te zien dat de broedsels die inmiddels het jongenstadium van 15 dagen oude jongen bereikt hebben het heel erg goed doen. op dag 15 gaan bij ons alle nestjongen naar het consultatiebureau en worden ze allemaal gemeten en gewogen. De gewichten die we nu meten zijn bijna zonder uitzondering heel goed te noemen... Hoe krijgen ze het toch voor elkaar, petje af voor de mezen en zoals gezegd : diep respect voor hun harde werk.


Foto: Eikenbos in het onderzoeksterrein, dode en stervende inlandse eiken. Dit bosvak wordt inmiddels flink verlaten door de holenbroeders. Op de bodem ontstaat nieuw bos echter vooral bestaande uit Larix.


Foto: ladderboktor / Saperda scalaris op dode eik in het stervende bosvak.


Foto: geknakte woudreus in het Deelerwoud. Ook voor bomen van deze leeftijd was de wind uiteindelijk te hard. Een eerste deel van de boom sneuvelde tijdens de Oktoberstorm van 2013, de huidige harde voorjaarswind maakte het af.


Foto: droogvallende amfibiënpoel. De kikkerdril van dit jaar verdroogde en de kikkers en padden verdwenen in de keel van een blauwe reiger die op zijn beurt eens een goed voorjaar beleefde.

Thuis hebben we dit jaar een nestkast voorzien van een camera. Deze camera was door vogelbescherming beschikbaar gesteld in het kader van het jaar van de spreeuw, een themajaar van SOVON waarin deze soort extra aandacht krijgt van onderzoekers. Daarover in een later bericht meer want wij werken er dus ook aan mee.
De spreeuwenkast met camera bleef helaas onbezet, waarschijnlijk omdat hij toch net iets te laat werd geleverd, maar we hebben de camera kunnen overzetten in een mezenkast. Daarin hebben we prachtig het opgroeien van een nestje van 8 jonge koolmezen kunnen volgen. Vooral Hanneke heeft heel wat observaties kunnen doen en kunnen constateren dat koolmees-vrouwen heel goede huishoudsters zijn.... Ze hebben amper tijd voor slapen maar ontdoen 24 uur per dag het huis zo veel mogelijk van parasieten. Gisteren, 11 Mei, zijn de jongen uitgevlogen. Nu maar afwachten of ze ons nog eens opnieuw bezoeken in het kader van het project ringmus bijvoorbeeld.....

zaterdag 12 januari 2013

10 Januari 2013: Markelo, een slechte start met de nestkasten.

Nadat we afgelopen weken al een paar keer geconstateerd hadden dat er bij een aantal nestkasten op ons onderzoeksterrein (voor de RAS-projecten boomklever, koolmees, pimpel en bonte vliegenvanger) deksels openstonden hebben we afgelopen week ontdekt dat dit vermoedelijk door een boommarter was gedaan. We troffen bij een paar kasten afgebeten veren van de mezen die in de kasten sliepen. Boommarters die de truc doorhebben inspecteren de nestkasten 's nachts op slapende vogels en hengelen deze uit de kast door vanaf de deksel de voorpoot door het vlieggat naar binnen te steken en de opspringende vogel (meestal mezen) te pakken. Boommarters kwamen tot op heden amper in West-Twente voor, maar afgelopen broedseizoen heeft Hanneke binnen het werkgebied van de vogelwerkgroep een nestboom met in ieder geval 1 jong gevonden. Vandaag zijn we maar eens nader gaan kijken wat er aan de hand was en hadden we al een methode uitgedacht waarmee we de nestkasten kunnen beschermen tegen predatie. Nu zullen een aantal lezers al denken : maar die marter moet toch ook eten? Dat is ook wel zo, en we dragen de boommarter een warm hart toe, maar we hebben ook belangen liggen bij onze RAS-projecten die al een overlevingstijdboog van bijna 15 jaar overspannen.
Bij onze ronde langs de nestkasten bleek dat er al behoorlijk was huisgehouden onder het gehele bestand van 70 nestkasten op dit terrein. We troffen heel wat kasten aan waar de deksels opnieuw open stonden. Ondanks het feit dat de deksels van de nestkasten (van het Wageningen-model) met een windhaak vastgezet zijn heeft de marter deze windhaakjes toch open weten te krijgen, zoals we vandaag constateerden is hem/haar dat alleen gelukt bij de windhaakjes die niet echt klemmend vast zaten. In de meeste gevallen is naast het windhaakje ook nog het dakleer van de deksel weggevreten. Tot op heden had ik zelf alleen nog maar ervaring met nestkastenpredatie door boommarters op de Hoge Veluwe, maar daar hebben we nog nooit een kast met geopende deksel aangetroffen. Dit duidt dus op aangeleerd specialisme van waarschijnlijk 1 individu.
En wat vandaag ook opviel was dat bij vrijwel iedere kast de vogel was opgevreten op circa 1 meter afstand naast de kast op de bosbodem. Dat de mezen zich niet snel gewonnen geven blijkt in ieder geval altijd wel uit de hoeveelheid veren die vaak in de kast liggen en/of op de nestkast plakken of op de deksel liggen, zie de foto's.

Foto: de deksel van de nestkast is geopend en de koolmees is op de binnenkant van de deksel opgepeuzeld.

Foto: veren van gepredeerde in geopende nestkast.

Foto: plukplek op bosbodem met in het midden kleurring koolmees en rechts daarvan botje met aluminium ring.

Foto: zekering van het windhaakje aan de nestkast dmv ijzerdraad, hier de beginbevestiging.

Foto: zekering van het windhaakje, hier de eindsituatie.

We troffen uiteindelijk bij 26 van de 70 nestkasten sporen aan die met zekerheid op predatie, en 3 onzeker (deksel wel open maar geen sporen). In 4 gevallen vonden we tussen de verenplukplek kleurringen van het RAS-project voor koolmezen aan en in 2 gevallen ook de bijbehorende aluminium ring. De predatie betrof vrijwel zeker in alle gevallen koolmezen, maar ja 95% van de bij avondcontroles bezette kasten wordt voor overnachten gebruikt door koolmezen, de rest door boomklever en 1 of 2 kasten door pimpels. De laatste paar jaren waarin we avondcontroles hielden waren ongeveer 90 tot 98 % van de kasten in gebruik door vogels (altijd 1 vogel per kast) en daarvan was bijna altijd 95-100 % van de vogels reeds geringd. Reken dus maar uit hoe groot de verliezen voor het RAS-project koolmees nu zullen zijn; dat wordt vrijwel zeker met een schone lei beginnen in het komende broedseizoen.

We hebben alle kasten nu geprobeerd beter te beschermen om herhaling te voorkomen door de windhaak vast te zetten met een ijzerdraad die we met een lus door het schroefoog hebben gehaald en vervolgens met enkele slagen om de windhaak hebben vastgedraaid, zie de foto's. Het is de bedoeling om in een volgende ronde ook nog roostertjes voor de kasten te gaan bevestigen zoals we op de Hoge Veluwe ook doen, maar die moeten we nog eerst maken.

Mijn fotograferende broer, Han, houdt op basis van informatie van een collega uit Noord-oost Duitsland de optie nog open dat het ook om predatie door een wasbeer zou kunnen gaan en heeft om toch te proberen hier zekerheid in te krijgen al een paar keer bewegingscamera's opgehangen. We wachten af of dat wat gaat opleveren.....

dinsdag 10 juli 2012

terugblik broedseizoen, een horrorseizoen.

En zo is het broedseizoen (voor de holenbroeders) al weer over... Ik had goede voornemens om snel weer een nieuw verslagje te posten maar daar kwam niks van. Drukke dagen met slecht weer en abominabele internetverbinding, in Afrika ging het regelmatig beter...
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, op de Hoge Veluwe was het voor de mezen een heel mager broedseizoen. De mezen begonnen extreem vroeg met de eileg maar gooiden middels legpauzes en broedpauzes de rem er weer op na invallende kou vanaf half April. Gevolg: verlaten legsels en daarna veel strijd om nestkasten door het enorm hoge aantal broedparen en arriverende bonte vliegenvangers. Met alle gevolgen van dien, zie de foto's.
Foto's: Zwaar gewonde bonte vliegenvanger op nest koolmees.
Foto: herstelde ingetikte en deels gescalpeerde kop van bonte vliegenvangerman, door gat in de schedel zag je de hersenen bewegen. Wat een wonder, schedeldak verdwenen maar hersenen onbeschadigd. Door lang aanhoudende kou en veel regen kwam de bladontwikkeling aan de bomen en dus ook het rupsenaanbod heel slecht op gang. Er waren zelfs stukken bos waar het eikenblad deels bevroor en de groei helemaal op slot ging. In die bosstukken gingen de jonge mezen op rij dood. De mezenvrouwen moeten dan zowel jongen langer warm houden als langer op jacht gaan dan ze eigenlijk zouden willen, een duivels dilemma. Gevolg is dan een kettingreactie van koude jongen die stoppen met bedelen waardoor de ouders stoppen met voeren omdat ze denken dat de jongen verzadigd zijn.
Foto: onderontwikkelde EN bevroren eikenbladeren: rupsenloos.
Foto: onderontwikkelde bladzetting bij eiken, situatie 17 Mei 2012. Door deze omstandigheden zijn we dit jaar op de Hoge Veluwe samen met predatie door een grote bonte specht en ondanks de bescherming met marterkorfjes door boommarter(s) bij de koolmees 27 % van de broedsels kwijtgeraakt. Er waren ook weer volop broedparen pimpels en die deden het een beetje beter dan de koolmezen, als is 16 % legselverlies ook voor die soort erg hoog. De bonte vliegenvangers arriveerden dit jaar (in tegenstelling tot waar we inmiddels aan gewend waren) een stuk later terug uit hun overwinteringsgebieden in Afrika, en dat bleek ook te gelden voor meerdere andere soorten zangers uit Afrika. Echter, in tegenstelling tot die soorten vestigden zich dit jaar maar lichtelijk minder paartjes van de bonte vliegenvanger. De broedselgrootte was ook iets lager en daar deden ze verstandig aan want ook voor deze soort werden de condities fors minder, vooral voor de late cohort. Des te opmerkelijker was het dan ook om vast te stellen dat juist de paartjes die heel laat waren (daarbij vooral paren waarvan het 1e legsel verloren was gegaan) heel goed presteerden met hoge gewichten bij de weldoorvoede jongen. Een andere soort die dit jaar in goede aantallen vertegenwoordigd was betrof de gekraagde roodstaart. In het nestkastengebied zat een dubbel aantal mannetjes te zingen ten opzichte van vorig jaar; wellicht heeft de intensieve houtkap op deze soort juist een positieve uitwerking gehad; dode bomen met holtes bleven overwegend staan en de directe omgeving daarvan werd juist opener en dus juist extra geschikt voor deze soort.
Foto: mannetje bonte vliegenvanger houdt zich dood in nest koolmees na gevecht. Fluiters waren er dit jaar ook weer, zij het iets minder dan in het topjaar dat ik vorig jaar meemaakte. Vorig jaar kon ik op de Hoge Veluwe in het nestkastengebied maar liefst 14 territoria vaststellen, dit jaar waren het er 10. In één van de topterritoria waar de fluiter nog nooit ontbrak zat dit jaar een aantal dagen naast een fluiterman zelfs een bergfluiter te zingen. De vogel wisselde vaak van zangpost en liet zich gedurende lange periodes maar spaarzaam horen en/of zien zoals ook enkele twitchers die waren aangesneld nadat ik de vogel had gemeld op waarneming.nl moesten ervaren.De twee nesten die ik er dit jaar thuis van heb weten te vinden zijn beide met in totaal 12 jongen succesvol uitgevlogen.
Foto: jonge fluiters in nest.
Foto: en uit het nest... Grote afwezigen op de Hoge Veluwe waren dit jaar voor het eerst de grauwe vliegenvanger en voor het 2e jaar op rij de zomertortel; van beide soorten heb ik tussen de nestkasten niets vernomen. En voor het eerst in mijn 14 broedseizoenen op de Hoge Veluwe hadden we niet één paar van de zwarte mees in de nestkasten. Opvallende afwijkingen.
Foto: jonge koolmees met a-symmetrische verengroei aan vleugels.
Foto: extreem puntig ei van koolmees (zeekoetei); er waren dit jaar ook enkele mini-eitjes, eieren zonder eidooier van ongeveer 6 mm groot.
Foto: pimpeljong dood in dop bij geboorte.
Foto: jonge koolmezen dood door voederen met pinda's.
Foto: resten van een 'windei' in koolmeesnest, eischaal ontbreekt volledig door kalkgebrek.

woensdag 4 juli 2012

middagje snoeien seizen en vangen op de ringbaan.

Vanmorgen voor het NIOO aan het thuiswerken geweest en daarna naar de ringbaan gefietst om met het zomerse maai- en snoeiwerk te beginnen en vanzelfsprekend tevens een paar netten neer te zetten. Wat een rimboe kan er dan in een paar weken tijd ontstaan zeg. Er was haast geen doorkomen aan. Maar goed, wel weer prachtig om de rekkracht van de natuur te zien en te ervaren hoe snel diverse soorten planten en struiken hun kansen grijpen als je een aantal ongewenste bomen (sparren) wegzaagd. Verbluffend was vooral de opkomst van kardinaalsmuts en het herstel van voorheen wegkwijnende meidoornstruiken. Op het moment dat de eerste baantjes vrij warn heb ik in totaal 40 meter net gezet en daar een paar uurtjes mee gevangen. Dat was niet onverdienstelijk maar ik moet zeggen dat ik er meer van had verwacht gezien het heit dat het warm, droog en dus dorstig weer was. Ik had dus wel meer vogels bij de vijver voor de fotohut verwacht. Maar goed, het was dan ook niet echt volledige rust op de baan. Tijdens één van de rondjes zag ik naast de vijver een grote vlinder op het paadje zitten waarvan er nog niet direct een naam bij me te binnen schoot. Te groot voor een ijsvogelvlinder die hier ook wel voorkomt... dan kan het alleen maar een ... zijn.... en inderdaad, het bleek uiteindelijk om een vrouwelijk exemplaar van de grote weerschijnvlinder te zijn. Meteen Han ingeseind, maar die was niet in de gelegenheid om te komen. Kwqam voor hem ok wel goed uit want tuusen het ontdekken en pakken van mijn camera verstreek al voldoende tijd voor de vlinder om op het idee te komen om er maar eens vandoor te gaan. Geen foto dus, maar niet getreurd, de website freenatureimages biedt uitkomst om maar even te laten zien hoe mooi die soort is, ook al was het niet een echte weerschijnende man..
Foto: grote weerschijnvlinder-vrouw. Dan de vangsten: de terugvangsten bestaan uit een winterkoning uit de winter 2011/2012 en de mezen zijn allemaal als nestjong alhier geringd in het broedseizoen. soort, nieuw geringd / teruggevangen: ------------------------------------- Grote Bonte Specht 1 / - Zwartkop 10 / - Winterkoning 4 / 1 Glanskop 1 / 1 Heggenmus 2 / - Pimpelmees 2 / 1 Roodborst 1 / - Koolmees 6 / 9 Merel 3 / 1 Boomklever 1 / - -------------------------------------------- Totaal: 44 exemplaren, 10 soorten, 6:00 uren

woensdag 1 juli 2009

Het holenbroeders-broedseizoen loopt op z'n eind.

Zo, dat was me het seizoen wel zeg... Er is veel gebeurd en helaas was er totaal geen tijd meer over om de weblog bij te werken. Nu dus maar even een paar korte terugblikken.
Na de schouderblessure van April volgde de ziekte van Lyme in Mei. Het was al de derde keer dat ik deze bacteriële infectie heb opgelopen. Voor het eerst openbaarde Lyme zich bij mij echter middels de bekende rode cirkel van de ontsteking, de ertythema migrans. Ik merkte echter ook al wel dat ik in een paar dagen tijd 's avonds bovengemiddeld moe uit het veld terugkeerde in de caravan. het geheel resulteerde dus weer in een antibioticakuur die vervolgens je weerstand, maar ook je conditie totaal naar de kl**en helpt met als gevolg nog mee vermoeidheid. Ik heb dus wel kunnen doorwerken waarmee m'n werkgever ongetwijfeld blij mag en zal zijn, want bij veldbiologisch onderzoekswerk blijft het werk NIET liggen als je ziek bent, de vogels wachten niet op je. er zijn dit jaar (in ieder geval in het park de hoge Veluwe) enorm veel teken. Ik heb in juni 3 dagen meegemaakt waarop ik meer dan 100 teken (met als piek 150 stuks) van m'n broekspijpen kon verzamelen nadat ik door het hoge gras had gesjouwd. Desalniettemin resulteerde dat gepeuter toch wel iedere dag in minimaal 1 vastzittende teek per dag. Zo langzamerhand wordt het tijd om je af te vragen of dit nog wel verantwoord is. Het was overigens veelzeggend dat mijn huisarts op mijn vraag of er al een vaccin tegen Lyme op de markt was zijn armen strekte en zijn handen ten hemel hief met op zijn gezicht een groot vraagteken.

Foto: Erythema migrans, de Lyme-onsteking op m'n onderbeen.

Vervolgens was het begin Juni nog een keer raak met een splinter in m'n hoofd. Ook al zoiets waarvan je je in het veld al een tijd afvraagt 'wanneer overkomt mij dit eens?' Ik moest om bij een nestkast te komen onder een doorhangende tak van een linde doorkruipen. Dat bleek dus een tak te zijn die al eens door een passerende landbouwwagen was afgerukt, hetgeen resulteerde in een scherpe priemende punt die je door de nieuw uitgelopen takjes niet meer kon zien. En die scherpe punt moest nu precies over mijn hoofd schampen waarbij hij uiteindelijk een ingang wist te vinden in m'n hoofdhuid en vervolgens afbrak. tja, daar sta je dan, in een bos ver buiten Goor en nog veel werk op het programma. Gelukkig bloedde het (nog) niet en ik besloot om er maar net aan te komen want als je er aan gaat peuteren begint het juist te bloeden. Dus gewoon die dag doorgewerkt met een houten kop. Hanneke heeft 's avonds nog geprobeerd de splinter te verwijderen, maar iuiteindelijk resulteerde het toch weer in een derde bezoek aan de huisarts in 2 maand tijd; zo zie je hem nooit en zo...

O.k. dat was het nieuws van het medische front, terug naar de vogels..
De mezen hebben in de meeste gevallen goede broedresultaten gehad, maar het was wel duidelijk een kenmerkend 'klimaatjaar'. De vogels die het vroegst getimed hadden piekten precies met de rupsenpiek, maar op de gehele populatie was dit maar een beperkt deel. Op het moment dat de grootste cohort mezen de grootste voedselbehoefte voor hun jongen had was het met de rupsenpiek al gedaan. Echter.... er trad dit jaar een werkelijk verbluffende en indrukwekkende 2e rupsenpiek op met gigantische aantallen rupsen, vooral verschillende soorten spanners. zowel op de hoge Veluwe als in Twente waren hele bosvakken vrijwel compleet van bladeren ontdaan. In één deel van het nestkastengebied op de hoge Veluwe waren niet alleen de eiken kaal, maar ook de ondergroei van krent en bosbes was compleet gestript door de rupsen. Op een klein struikje van zaailingen van krentenboompjes van een meter hoog telde ik in korte tijd 14 soorten spanners. Nadat ik op die plek klaar was met het meten en wegen van de jonge koolmezen in één nestkast zaten m'n fiets en fietstassen vol met honderden rupsen. Ook hebben we in dat bosvak een voor Nederland zeldzame vlindersoort op bosbesstruikjes gezien, de speerpuntspanner /Rheumaptera Hastata.
deze 2e rupsenpiek heeft er ook to geleid dat er voor het eerst sinds jaren een topaantal 2e broedsels gestart werden. Tot op deze dag zitten er nog steeds een tiental nesten van koolmezen, en pimpels op de hoge Veluwe en moeten er nog 4 nesten met bonte vliegenvangers uitvliegen waarvan de laatste 2 paar nu jongen van een week oud hebben. In de 10 broedseizoenen dat ik er inmiddels werk heb ik nog maar 1 keer een 2e broedsel van pimpels vast kunnen stellen en dit jaar waren er 4 ; echt uniek dus.
De meeste mezensoorten hadden (wegens kleinepopulatie-omvang bij aanvang broedseizoen) voor grote legsels gekozen. zo ook de zwarte mees en de boomklever. Bij de zwarte mees was een legselgrootte van 10 eieren redelijk normaal te noemen en bijna al deze broedsels waren dusdanig succesvol dat de zwarte mezen in ALLE gevallen af zagen van een 2e broedsel. Een 2e broedsel is juist bij zwarte mezen eerder regel dan uitzondering, maar dit jaar dus niet. Er was overigens wel een minimum aantal broedparen van de zwarte mees, op de Hoge Veluwe slechts 4 paar in nestkasten broedend.
ook bij de boomklever grote broedsels; in Goor een broedsel met zelfs 11 eieren die allemaal uitkwamen en waarbij alle 11 jonge vogels ook daadwerkelijk uitvlogen. Wat moeten die ouders het druk hebben gehad. Ook het aantal broedparen van de boomklevers was beduidend minder dan we de laatste paar jaren gewend waren, maar dankzij het gebruik van kleurringen voor het RAS-project boomklever waar ik vorig broedseizoen mee ben gestart heb ik toch nog een heel stel extra adulten kunnen aflezen die in natuurlijke holtes hebben gebroed en niet in nestkasten.
De bonte vliegenvanger maakt helemaal een extreem seizoen mee... zoals al eerder gemeld, de vroegste aankomstdatum ooit geregistreerd op de hoge veluwe, de vroegste 1e eileg ooit, maar ook nog heel late aankomst van adulte vogels en heel late broedsels. Het is een zeer interessante vraag of die vroege adulten ook vroeger dan normaal weer in zuidelijke richting vertrekken of dat ze net zo lang blijven hangen dan in andere seizoenen. de eerste resultaten van zenderwerk bij grutto's wijzen uit dat vogels die een verloren broedseizoen hebben al veel eerder vertrekken, maar hier hebben we het over succesvolle vogels.
Zo, even weer genoeg, binnenkort meer terugblikken op het broedseizoen, er is nog veel te vertellen.

Maak kennis met 'Flappie'. Één van de reekalfjes die ik dit seizoen tegen het lijf liep. Dit exemplaar had hangende oortjes hetgeen hem van afstand in het veld het uiterlijk van een puppie gaf.